ترسم که اشک در غم ما پرده در شود...
زان یار دلنـــوازم شکری است با شکایــــــت گر نکته دان عشقی بشنو تو این حکایت
بی مزد بود و منت هر خدمتـــــــی که کــردم یا رب مباد کس را مخدوم بی عنایـــــت
رندان تشنــــــه لـــب را آبی نمــــی دهد کــس گویی ولی شناسان رفتند از این ولایـــت
در زلف چون کمندش ای دل مپیــــــچ کآنجــا سرها بریده بینی بی جرم و بی جنایـــت
چشمت به غمزه مارا خون خورد ومی پسندی جانــــا روا نباشد خونریز را حمایــــــت
در این شب سیاهم گم گشته راه مقصـــــــــود از گوشه ای برون آی ای کوکب هدایـت
از هر طرف که رفتم جز وحشـــــــتم نیـفزود زنهار از این بیابان وین راه بی نهایــــت
ای آفتاب خوبـــــــــان می جوشـــــد اندرونم یک ساعتــم بگنجان در سایه عنایـــــــت
این راه را نهایت صورت کجا توان بســـت؟ کش صد هزار منزل بیش است در بدایت
هرچند بردی آبــــــم روی از درت نتابــــــم جور از حبیب خوشتر کز مدعی رعایـت
عشقت رسد به فریاد ار خود بسان حافظ
قرآن زبر بخوانـــــی در چارده روایــت
عشق را خواهی که تا پایان بری