خواب راستین
گفت و گوها با تو گفتم باز، اما
پوچ رفتست
هیچ ماندست
روزگاری را که با نام تو طی کردم
خاطراتی را که با یاد تو پی کردم
.................
باز گو ای پاکتر از برف ستیغ کوه بینالود
غرش بی بارش آن ابر آذاری
برکدامین بام بیم آتش افگنده است؟
یا کیانند این سپاه معجر آتش به سر – هو هو کشان-
کاندر میان اشکشان خنده است؟
بازگو آن روزهایی را که رفته است از میان اما
در نهاد یادها جا مانده است!
................
یاد آن روزی که بودم در میان دره های سبز بینالود
-مست و خواب آلود-
و تو را دیدم
سپیدان جامه ای بر تن
عصا در دست
چهره ات پر نور
در من و اندیشه ام خیره
نگاهت تا رها تا ناکجا رفته است...
باز می بینم من انگار آن شبی را یا دم صبحی که با هم سوی بالا جوزده * رفتیم
و گمانم همگنان بودند ... آری
و تو استاده
در میان ما زمینگیران
باز می بینم نگاهت را
سوی اقصی دور
سوی ... شاید نور
از کران تا بی کران تا ناکجا رفته است...
رفتم و رفتم میان شاخه های درهم و تاریک
هول انگیز راه باغی باریک
و قدم ها را
تند و آهسته
از میان مارهای خفته و بیدار
می دواندم ، می پراندم
دور یا نزدیک
تا رسیدم در درون خانه باغی که گمانم تو به دست خویش بنهادی
تا رسیدم من به آبادی
و تو را دیدم نگاهت تا رها تا ناکجا رفته است...
و گمانم که هم آنجا بود
دیدم کودکی را دست در دست تو بنهاده
-پشت سوی من
رو به جالیز خیار و باغ های سیب-
رو به تو کرده و می گوید : خیار!
تو نشانش می دهی آن بته ی بی بار و بی بر را
او نمی فهمد و می گوید : خیار!
تو به دستش سیب سرخی می دهی انگار
باز می گوید : خیار!
و نگاه تو به سوی ناکجا رفته است...
با صدایی می پرم از جا
برخیز صبحانه!
بیداری؟
هان؟ نه ... آری آری.
از میان پنجره رو سوی ناپیدا
با تو می گویم نهان
کای راستین خواب گوارا کوه بینالود!
باز هم چون رود
جاری ام کن درمیان دره های ژرف هشیاری!
· جوزده بالا : نام جایی در کوهپایه های بینالود
عشق را خواهی که تا پایان بری